ŠKALJARI SE SABRALI U MOLITVI: Na šestogodišnjem pomenu proti Momčilu Krivokapiću, njegov sin uputio dirljive reči

U crkvi Pokrova Presvete Bogorodice u Škaljarima obeležena je šesta godišnjica od upokojenja protojereja-stavrofora Momčila Krivokapića, služenjem zaupokojene liturgije i sabranjem vernog naroda.

Liturgija je, u duhu pravoslavne vere, bila centralni događaj obeležavanja, kao mesto sabranja živih i upokojenih u zajedničkoj molitvi. Nakon službe, okupljenima se sa groba svog oca obratio njegov sin, protojerej-stavrofor Nemanja Krivokapić, arhijerejski namesnik kotorsko-tivatski i paroh kotorski.

Reči koje brišu granicu između života i smrti

On je podsetio da sećanje u Crkvi nije samo podsećanje na prošlost, već živo zajedništvo u liturgiji: „Nismo se mi njega danas samo setili, već smo zajedno sa njim i bili, jer smo služili Liturgiju. A u svetoj Liturgiji svi smo zajedno, svi smo jedno, i živi i mrtvi. Nema podele na žive i mrtve, već živi smo svi, jer je Bog naš, Bog živih. Bog je živ jer je vaskrsao i pobedio smrt i svima u grobovima život darovao, kao što se peva u najradosnijem troparu.“

Govoreći u danima nakon praznika Vaskrsa, istakao je da upravo poruka Hristovog vaskrsenja daje smisao ovakvim sabranjima. Podsetio je i na jevanđeljske reči upućene mironosicama – „Ne bojte se i radujte se“, naglašavajući da su to bile reči koje je i njegov otac često ponavljao, te da se i danas doživljavaju kao poziv na veru i nadu.

Put koji je izabrao umesto Oksforda

Životni put Momčila Krivokapića obeležen je odanošću Crkvi i spremnošću na lične izbore koji su ga trajno odredili. Rođen 1. jula 1945. godine u Herceg Novom, odrastao je u svešteničkoj porodici. Nakon progona njegovog oca iz parohije u Bijeloj, porodica se suočava sa teškim okolnostima, ali to nije prekinulo njegov put ka svešteničkom pozivu.

Već kao četrnaestogodišnjak, 1959. godine, odlazi u Beograd kao đak Bogoslovije. Školovanje nastavlja na Pravoslavnom bogoslovskom fakultetu, gde ga zatiče i smrt oca, nakon čega brigu o njegovom daljem obrazovanju preuzima episkop Sava. Studije privodi kraju 1969. godine, u isto vreme kada završava i služenje vojnog roka.

Iako je dobio mogućnost da nastavi školovanje na Oksfordu, odlučuje da prihvati poziv iz Kotora i stupi u parohijsku službu. U toj odluci podržao ga je i ava Justin Popović, kod koga je kao student često boravio. Rukopoložen je za đakona 31. avgusta, a za jereja 7. septembra 1969. godine.

Tokom višedecenijske službe u Kotoru, ostavio je snažan trag među vernicima. Bio je i prvi rektor obnovljene Cetinjske bogoslovije 1992. godine, učestvujući u obnovi crkvenog obrazovanja. Njegov rad obeležili su posvećenost, neposredan odnos sa narodom i prepoznatljiv način obraćanja.

Pola veka svešteničke službe obeležio je 2019. godine. Upokojio se 29. aprila 2020. godine u 76. godini života, a sahranjen je narednog dana na groblju u Škaljarima. Opelo i zaupokojenu liturgiju tada je služio mitropolit Amfilohije Radović.

Šest godina kasnije, sećanje na protu Momčila Krivokapića ostaje prisutno među vernicima, ne samo kroz uspomene, već i kroz liturgijski život Crkve, u kome se, prema pravoslavnom shvatanju, potvrđuje jedinstvo živih i upokojenih.

Poglavar Srpske pravoslavne crkve poručio je na mestu stradanja jasenovačkih mučenika da reč pripada molitvi, a konačna pobeda životu i Hristu vaskrslom.

Oproštaj od poštovanog monaha biće upriličen 21. aprila u Petrovaradinu, gde će biti služene zaupokojena Liturgija i opelo, dok će njegovo telo biti položeno u manastiru Grgeteg, uz prisustvo vernika, sveštenstva i monaštva.

Gotovo četiri decenije otac Slobodan bio je oslonac parohijanima, predvodio sveštenstvo kao arhijerejski namesnik i ostavio snažan trag u crkvenom životu.

Poslednji ispraćaj 12-godišnjeg sina protojereja Ostoje Kneževića i popadije Viktorije duboko potresa vernike i bližnje, ostavljajući porodicu u tišini, molitvi i najtežem iskušenju koje jedan dom može da doživi.