POZNATI BALKANSKI FOTOGRAF IZ ISLAMA PREŠAO U HRIŠĆANSTVO I POSTAO SVEŠTENIK: Neverovatan životni put od objektiva do oltara

Jedan život koji je nekada izgledao kao beskrajno kretanje kroz svet fotografije, putovanja i avanture, završio je na oltaru, u tišini jednog sasvim drugačijeg poziva. Elvir Tabaković, nekada poznat kao fotograf i svetski putnik, danas je don Elvir, sveštenik Katoličke crkve, čiji je put od islama do hrišćanstva, a potom do sveštenstva trajao godinama i prolazio kroz duboke lične lomove, susrete i duhovna traganja.

Njegovo ime je pre 15 godina odjeknulo u hrvatskom medijskom prostoru, kada je javno govorio o svom obraćenju iz islama u hrišćanstvo. Danas se o njemu govori u sasvim drugačijem kontekstu – kao o čoveku koji je zaređen za sveštenika u jednoj od najstarijih liturgijskih tradicija Zapada.

Zaređenje je obavljeno u utorak, 9. juna, u semenišnoj crkvi Presvetog Srca Isusovog na zagrebačkoj Šalati. Svetu misu i obred ređenja predvodio je kardinal Gerhard Ludvig Miler, nekadašnji prefekt Kongregacije za nauk vere, a slavlje je održano u skladu sa tradicionalnim oblikom Rimskog obreda. Poseban ton događaju dao je prezbiterij sastavljen od sveštenika sa pet kontinenata, što je ovom ređenju dalo snažan međunarodni karakter.

U homiliji se kardinal Miler na početku obratio na hrvatskom jeziku, ističući da se „raduje cela Crkva na nebu i zemlji“ zbog novog sveštenika. Govoreći o sakramentu svetog reda, naglasio je da don Elvir prima „neizbrisivi pečat“ na svojoj duši. Kasnije je homiliju nastavio na engleskom jeziku, objašnjavajući sveštenstvo kao dar koji ne nastaje iz ljudske odluke, nego iz Hristovog poziva i poslanja.

Obraćajući se direktno novoređeniku, kardinal je podsetio da se na Hristov poziv odgovara potpunim predanjem života, po uzoru na Hrista Dobrog Pastira. Istakao je da sveštenstvo ne predstavlja prostor lične ambicije, niti traganje za slavom, moći ili društvenim statusom, već služenje Crkvi i ljudima koji su joj povereni. Tumačeći reči iz Jevanđelja „Ljubiš li me?“, poručio je don Elviru da mu Hristos poverava zadatak: „Pasi moje ovce, pasi moje jaganjce“. Sveštenički put, naglasio je, ne vodi ka zemaljskoj slavi, već kroz iskustvo krsta ka vaskrsenju i večnom životu.

Put koji je počeo daleko od oltara

Iza svečanog liturgijskog trenutka stoji životna priča koja je oblikovala današnjeg sveštenika. Rođen je 1986. godine u Kupresu, a odrastao u Osijeku. Studirao je na Papinskom univerzitetu svetog Tome Akvinskog – Anđelikum u Rimu, ali njegov životni put nije bio pravolinijski niti unapred zadat.

U ranijem periodu života bio je poznat kao talentovan fotograf i strastveni avanturista. Putovanja, sport i noćni život činili su svakodnevicu koja mu je, kako je kasnije svedočio, vremenom počela da gubi smisao.

„Stvar je u tome da su sve te avanture u koje sam ulazio počele da postaju bezvezne i dosadne. Osećao sam zasićenje, ali nisam sebi želeo to da priznam“, rekao je jednom prilikom, opisujući unutrašnji nemir koji ga je pratio.

Prelomni trenutak, kako je sam opisao, dogodio se kroz susret sa laičkim karizmatikom Mijom Baradom. Taj susret pokrenuo je proces njegovog postepenog duhovnog preobražaja. Iako je u početku tražio neposredan „dokaz“ duhovnog sveta, iskustva koja su usledila otvorila su mu prostor za dublje promišljanje vere i Boga.

Tišina Međugorja i odluka koja menja pravac života

Važnu ulogu u njegovom životu imalo je i Međugorje, koje povezuje i sa porodičnim iskustvom ozdravljenja u detinjstvu, ali i sa sopstvenim duhovnim traganjima. Prvo hodočašće u decembru 2011. godine opisuje kao noć tišine i hoda, bez susreta, ali sa snažnim unutrašnjim doživljajem koji je, kako kaže, ostao duboko urezan.

Dve godine nakon početka tog unutrašnjeg puta ulazi u redovnički život. Nakon više od decenije formacije dolazi i trenutak svešteničkog ređenja.

Danas, kao don Elvir, otvara novo poglavlje života u kojem se nekadašnja potraga kroz objektiv kamere i daleka putovanja pretvara u drugačiji oblik služenja. U tom novom životu, kako ga vidi Crkva, horizonti se više ne mere kilometrima, već dubinom vere i predanja.

Crkveno-državna delegacija u audijenciji kod poglavara Katoličke crkve: razgovori o nasleđu svetih Ćirila i Metodija, Majci Terezi i jačanju odnosa sa Svetom stolicom.

Sveti Otac tokom posete Španiji poručio da Crkva mora da čuje žrtve, prizna odgovornost i obezbedi obeštećenje, uz jačanje mera zaštite i prevencije zloupotreba.