ČUDO KOJE JE OSTALO ZAPISANO U ISTORIJI CRKVE: Danas slavimo Svetu Efimiju pred čijim se moštima molio ceo Vaseljenski sabor

Srpska pravoslavna crkva 24. jula po novom kalendaru proslavlja Svetu velikomučenicu Efimiju, svetiteljku čije se čudotvorne mošti vekovima poštuju među pravoslavnim vernicima. Njen glavni praznik obeležava se 29. septembra (16. septembra po starom kalendaru), na dan njenog stradanja za Hrista, dok se u julu Crkva posebno seća čuda koje se dogodilo tokom Četvrtog vaseljenskog sabora u Halkidonu 451. godine.

Četvrti vaseljenski sabor sazvali su car Markijan i carica Pulherija nakon smrti cara Teodosija Mlađeg, sa ciljem da se razreši veliki spor koji je potresao tadašnju Crkvu. Povod za sazivanje sabora bilo je učenje aleksandrijskog patrijarha Dioskora i carigradskog arhimandrita Evtihija, koji su tvrdili da Gospod Isus Hristos nema dve prirode, božansku i čovečansku, već samo jednu, božansku.

Na saboru su među najznačajnijim učesnicima bili carigradski patrijarh Anatolije i jerusalimski patrijarh Juvenalije. Pošto rasprave između pravoslavnih i onih koji su zastupali drugačije učenje nisu dovele do konačnog rešenja, patrijarh Anatolije predložio je da obe strane napišu svoja veroispovedanja i polože ih u kovčeg u kojem su se nalazile mošti Svete velikomučenice Efimije.

Oba veroispovedanja stavljena su na grudi svetiteljke, a kovčeg je potom zatvoren i zapečaćen carskim pečatom. Pored njega je postavljena vojna straža, dok su učesnici sabora tri dana proveli u postu i molitvi. Kada je kovčeg četvrtog dana otvoren, dogodilo se čudo: pravoslavno veroispovedanje pronađeno je u desnoj ruci Svete Efimije, dok se drugo nalazilo pod njenim nogama.

Ovaj događaj Crkva je primila kao potvrdu pravoslavnog učenja o dve prirode Gospoda Isusa Hrista. Sveta velikomučenica Efimija tako je ostala upamćena kao svetiteljka preko koje je, prema crkvenom predanju, Bog pokazao istinu vere.

Mošti Svete Efimije kasnije su prenete iz Halkidona u Carigrad, gde su položene u crkvu posvećenu njenom imenu, u blizini hipodroma. Tokom ikonoboračkog progona za vreme cara Lava Isavrjanina naređeno je da se mošti bace u more. Prema predanju, kovčeg je tada čudesno dospeo do ostrva Limnos, gde je položen u crkvu Svete mučenice Glikerije.

Za vreme carice Irine mošti Svete Efimije vraćene su u Carigrad, na mesto gde su se ranije nalazile. Vernici su ih kroz vekove poštovali sa velikim strahopoštovanjem, a crkveno predanje svedoči da je iz njih povremeno isticala krv preko koje su, po veri Crkve, mnogi bolesni i nevoljni dobijali pomoć i utehu.

Sveta velikomučenica Efimija ostala je simbol čvrste vere i vernosti Hristu. Njeno ime posebno se poštuje u Pravoslavnoj crkvi zbog njenog mučeničkog svedočanstva i čuda koje se vezuje za jedan od najvažnijih sabora u istoriji hrišćanstva.

Veruje se da su molitve ovog svetitelja donele brojna isceljenja, a da su se čudesa nastavila i posle njegovog upokojenja.

Na dan kada Crkva slavi ovog velikomučenika, vernici se podsećaju priče o ugodniku Božjem koji je napustio službu rimskog cara i prihvatio put hrišćanske vere, zbog čega je podneo mučeničku smrt.

Crkveno predanje čuva uspomenu na episkopa tavromenijskog koji je, noseći krst pred napadačima, ostao primer hrabrosti, vere i poverenja u Boga.

Sveti Leontije i još 44 mučenika iz Nikopolja pokazali su da vera može biti jača od straha, mučenja i pretnje smrću.