PROGON SRPSKE CRKVE BLOKADERSKA TRADICIJA! Autorski tekst Miloša Vučevića, predsednika SNS i savetnika predsednika Srbije za regionalna pitanja!

Svedoci smo ovih dana strašnih izliva mržnje i uvreda usmerenih na patrijarha, arhijereje i sveštenike Srpske pravoslavne crkve (SPC), kojima je grupa izgrednika htela da onemogući slobodu kretanja u Novom Sadu, jednom od najvažnijih duhovnih i kulturnih centara srpskog naroda i to na dan kada smo proslavljali dva veka od osnivanja Matice srpske.

Greše oni koji misle da su takvi napadi slučajni ili da su samo stvar mržnje ostrašćenih blokadera prema državnom rukovodstvu. Ovo je nešto drugo…

OBEZBOŽENI

Smišljeno i na nacionalne simbole usmereno nasilje.

Udar na SPC, Maticu srpsku, Srpsko narodno pozorište, u Srpskoj Atini. To je ideološka borba za povratak rasrbljene Vojvodine, u kojoj Srem, Banat i Bačka nisu tri srca junačka, već konstituenti komunističke ravničarske utopije – bez Boga, srpstva i kontinuiteta s onima koji su stvorili Maticu srpsku 1826. i „Vojvodinu Srbiju“ tj. Srpsko Vojvodstvo 1848.

Blokadersko-separatističko zajedništvo počiva na ideološkom jednoumlju, na totalitarnoj svesti, koja želi da „skvotira crkve“, kako to kaže današnji glavni komesar ovog pokreta Dinko Gruhonjić.

Njihovi junaci nisu Miletić, Stratimirović i Laza Kostić. Ne, blokaderi su sledbenici istorijskih sila koje su proganjale, suzbijale i hapsile junake srpskog severa.

Oni sanjaju novi Aradski logor za neistomišljenike, a srpskim arhijerejima priželjkuju sudbinu Svetog Irineja ispovednika bačkog, jednog od najumnijih i najplemenitijih vladika u istoriji naše crkve.

Njega su vlasti te obezbožene Vojvodine držale u kućnom pritvoru godinama, da bi ga 1946. jedna rulja, slična ovim koje se danas okupljaju, teško povredila prilikom kamenovanja Vladičanskog dvora.

Kada je pokazao da ga to neće sprečiti da obilazi svoju eparhiju i služi Bogu i narodu, napali su ga u Odžacima, na Preobraženje iste godine, i pretukli tako da se nije oporavio do svoje smrti, 1955. To su učinili ljudi, najvećim delom Srbi, obnevideli od ideologije koja ih je lišila identiteta, vere, vaspitanja i stida. To su učinili čoveku koji je iz pakla hortijevskog logora Šarvar spasao skoro tri hiljade srpske dece.

Danas ustaju ostrašćeni batinaši, ogrnuti šalovima i zastavama tuđih boja, protiv Njegove svetosti patrijarha srpskog Porfirija, koji je decenijama oplemenjivao Novi Sad i Bačku, kao vikarni episkop i duhovno čedo vladike Irineja Bulovića, koji, veoma simbolički, deli ime sa svojim stradalnim prethodnikom.

DVA GOROSTASA

Ova dva duhovna gorostasa koje je iznedrio sever Srbije zaslužna su, s ostalim duhovnicima s celog srpskog prostora, za obnovu duhovnog života, podizanje novih hramova i širenje humanitarne misije Crkve svuda gde živi naš pravoslavni narod.

Foto: Tanjug/Nenad Mihajlović

To ne mogu da im oproste, kao ni kanonizaciju Svetih mučenika bačkih, koji će se posebno poštovati u crkvi na Limanu, u blizini mesta gde su stradali 1942. Iako je u Novom Sadu od 1990. izgrađeno više hramova u urbanim sredinama, crkva na Limanu je proglašena za centar nekakve inkvizicije, koja preti da uništi poslednje ostatke titoističkog, autonomaškog i antisrpskog nasleđa „Slobodne Vojvodine“.

Ali 2026. nije 1946. i nećemo dozvoliti da neko kamenuje i vređa vladike naše crkve, da sprečava gradnju hramova i slobodu bogosluženja, da proglašava ideologiju važnijom od srpskog identiteta i interesa, od naših vekovnih tradicija i svetinja.

Niko ko se plemenito borio protiv zla u Drugom svetskom ratu nije zaboravljen niti će biti. Savremena Srbija ne omalovažava niti iz istorije briše ikoga zato što je bio komunista, ali odbacuje one koji izvrću nasleđe SFRJ da bi dehumanizovali našu crkvu, nacionalne institucije i srpski identitet. Naš narod će sačuvati Srbiju u našem vojvodstvu, uz našu crkvu i sve ono na šta smo vekovima ponosni u Bačkoj, Banatu i Sremu.

Bonus video