SAHRANA KOJA JE OKUPILA VRH CRKVE: Patrijarh i sedam vladika služili opelo ocu mitropolita Fotija

Postoje trenuci kada se ljudski život ne meri godinama, niti spolja vidljivim delima, već tragom vere i dobrote koji ostaje u sećanju bližnjih. Takav ispraćaj priređen je novoprestavljenom sluzi Božjem Stojanu Sladojeviću, ocu mitropolita zvorničko-tuzlanskog Fotija, čije je upokojenje sabralo u Čurugu veliki broj arhijereja, sveštenika, monaštva i vernog naroda.

Zaupokojena liturgija u Čurugu

U Svetovaznesenskom hramu služena je sveta zaupokojna liturgija, kojom je načalstvovao arhimandrit Gavrilo, nastojatelj manastira Ozrena, uz sasluženje arhimandrita Germana i sveštenstva eparhija zvorničko-tuzlanske i bačke.

Nakon liturgije služen je pomen novoprestavljenom Stojanu, a potom je nastavljeno molitveno sabranje kroz čin opela, koje je služio patrijarh srpski Porfirije. Sasluživo je veliki broj arhijereja Srpske pravoslavne crkve, među kojima su mitropoliti Irinej i Fotije, kao i episkopi Heruvim, Isihije, Jerotej, Damaskin i Nikon, zajedno sa sveštenoslužiteljima iz više eparhija. Prisustvo tolikog broja duhovnih pastira svedočilo je o poštovanju prema porodici pokojnika, ali i o značaju hrišćanskog života koji je Stojan Sladojević nosio i ostavio iza sebe.

Reči patrijarha nad odrom

Posebnu težinu i duhovnu dubinu sabranju dale su reči patrijarha Porfirija izgovorene nad odrom upokojenog Stojana Sladojevića. Govoreći o njegovom životnom putu, patrijarh je naglasio da je Stojan Sladojević veru nosio kao sastavni deo svog života, a ne kao sporedno uverenje ili teorijsku misao.

– Okupljeni danas oko brata Stojana znamo iz ličnog iskustva da je, otkad zna za sebe, imao veru pravoslavnu, čistu, jednostavnu i nepatvorenu. I ma koliko se borio za život, došavši sa krvavog Zmijanja, pa sve do ravne Bačke, logično je bilo da se oslanja na sebe i na svoje snage, da se trudi, da ne žali napora, da bude posvećen svom poslu i svojoj porodici. Ipak, sve je započinjao, i sve mu je bilo prožeto, i sve je završavao verom u Boga. Ta vera nije bila samo njegova ideja i tek prolazno uverenje, nego se reflektovala i ovaploćavala u njegovom svakodnevnom, konkretnom životu. On je verom živeo. Vera mu nije bila teorija, vera je izvirala iz njega, iz njegovog srca i njegove duše – rekao je patrijarh Porfirije, podsećajući da se istinska vera prepoznaje u načinu života čoveka, a ne samo u njegovim rečima.

Nakon opela, mitropolit zvorničko-tuzlanski Fotije izrazio je zahvalnost patrijarhu Porfiriju, arhijerejima, sveštenstvu i svima koji su uzeli učešće u molitvenom ispraćaju njegovog oca. Reči zahvalnosti bile su izraz sinovske ljubavi, ali i svesti o utehi koju donosi zajednička molitva Crkve.

Telo novoprestavljenog Stojana Sladojevića potom je ispraćeno ka groblju u Čurugu, gde je nakon pomena, koji je služio episkop osečkopoljski i baranjski Heruvim sa sasluženjem, obavljen čin sahrane.

Za pravoslavne hrišćane, opelo predstavlja molitveni ispraćaj i predanje čoveka u ruke Božije, a ne samo oproštaj od zemaljskog života. U tom duhu protekao je i ispraćaj Stojana Sladojevića u tišini, molitvi i veri u večni život.

Poslednji ispraćaj 12-godišnjeg sina protojereja Ostoje Kneževića i popadije Viktorije duboko potresa vernike i bližnje, ostavljajući porodicu u tišini, molitvi i najtežem iskušenju koje jedan dom može da doživi.

Nakon transplantacije jetre u Istanbulu, uprkos ogromnoj žrtvi prijatelja koji je pokušao da mu spasi život donacijom organa, jerej Bogdan Stjepanović okončao je svoj ovozemaljski život.

Zaupokojenom liturgijom i opelom u manastiru u Gornjem Dragljevcu ispraćen protojerej Bogdan Stjepanović; beseda jeromonaha Nikolaja obeležila oproštajnu službu.

U hramu Preobraženja Gospodnjeg u Žabaru služeni su zaupokojena liturgija i opelo protojereju-stavroforu Milunu Aleksiću, svešteniku koji je ostavio dubok trag u životu vernog naroda i Eparhije šumadijske.