Klepalo ima i praktičnu svrhu u manastirskim okruženjima gde zvuk zvona može biti nepoželjan ili praktično nemoguć zbog udaljenosti, geografskih karakteristika ili želje da se očuva mir i tišina.
Danas pravoslavni hrišćani širom sveta obeležavaju Veliki petak, dan duboke tuge i sećanja na stradanje i raspeća Isusa Hristosa na krstu.
U skladu sa značajem ovog dana, bogosluženja protiču bez zvonjave crkvenih zvona, jer ona simbolizuju radost, koja na Veliki petak ustupa mesto tišini i sabranosti.
Umesto zvona, u pravoslavnim hramovima i manastirima oglašava se klepalo, poznato i kao semantron -jednostavan, ali upečatljiv drveni ili metalni instrument.
Njegov zvuk, koji nastaje udaranjem po duguljastoj ploči, poziva vernike na molitvu i označava početak bogosluženja.
Ovaj običaj potiče iz ranih vekova hrišćanstva, iz vremena kada zvona još nisu bila u upotrebi. Klepalo je tada imalo ključnu ulogu u okupljanju monaštva i vernog naroda, a vremenom je postalo i simbol skromnosti i duhovne budnosti.
Njegova upotreba zadržala se do danas, naročito u manastirskim sredinama koje neguju drevnu liturgijsku praksu.
– Klepalo se smatra jednostavnijim i skromnijim načinom obaveštavanja o bogosluženju u manastirima, kao i podsećanjem monaha na molitvu i okupljanje u crkvi – navedeno je na sajtu Eparhije šumadijske i dalje objašnjeno:
– Klepalo ima simboličko značenje u pravoslavlju. Zvuk klepala predstavlja poziv na zajedništvo, okupljanje i molitvu. Kroz udarce klepala, vernici su podsećani na duhovne obaveze i važnost prisustva u bogosluženjima. Takođe, klepalo se koristi kao znak upozorenja, na primer, kada se priprema početak službe ili kada se vernici pozivaju na tihovanje ili pokajanje.
U pojedinim sredinama, klepalo se koristi i kao znak upozorenja ili najava važnih trenutaka tokom bogosluženja, čime dodatno naglašava njegovu ulogu u liturgijskom životu. Posebno u manastirima, gde se teži očuvanju mira i tišine, ono ostaje nezamenjiv deo tradicije i svakodnevnog duhovnog ritma.
Na Veliki petak, pred ikonama i kandilima, uz pojanje bogoslova iz Prizrena i vizantijskih horova, izvezeno Hristovo telo položeno je na stoček u hramu gde su stolovali srpski patrijarsi – dok se sveti zavet s Kosova obnavljao u molitvi i suzama.
Iza istog praznika kriju se potpuno različiti običaji – od stroge liturgijske tradicije do živopisnih narodnih rituala koji se vekovima prenose s kolena na koleno.
Od Velikog ponedeljka 6. aprila do Vaskrsa vodi kroz bogosluženja, molitvu i ličnu pripremu – vodič šta je važno, kada otići u hram i kako se pripremiti za Pričešće u danima najveće duhovne težine.
Grigorije S. Deboljski u svom delu „Dani bogosluženja (Knjiga o postu) Pravoslavne saborne istočne crkve“ sažeo je tumačenja Svetih Otaca o Velikom postu i Strasnoj sedmici.
POGLEDAJTE JOŠ:
STANJE RATKA MLADIĆA SE POGORŠAVA! Njegov sin podelio nove informacije nakon moždanog udara: „SITUACIJA NIJE DOBRA!“
RAT SA IRANOM, PREGOVORI IZRAELA I LIBANA, UMEŠANOST KINE I OTKLON EU: Da li je ovo početak kraja sukoba?
BRNABIĆEVA OŠTRO ODGOVORILA NA GROTESKU N1: Sa Gocijem otišli tetki da odnesu lek, duel sa Vučićem može da sačeka!